অযাচিত বন্ধনৰ মেকুৰী

( চুটি গল্প )

লিখক: গোবিন্দ সৎনামী (আমতলা)

❖ ❖ ❖

প্ৰথম অধ্যায়: শেষ উপদেশ

এটা সময়ত প্ৰকৃতিৰ বুকুত জিৰণি লোৱা এখন নিৰিবিলি গাঁও আছিল। গাঁওখনৰ মাজতে এখন সৰু খেৰৰ ঘৰ আৰু সেই ঘৰটোতেই বাস কৰিছিল এজন অতি জ্ঞানী তথা সন্মানীয় সাধু। বহু বছৰ ধৰি তেওঁ জপ-তপ, ধ্যান আৰু সাধনাৰে জীৱন কটাইছিল। তেওঁৰ জ্ঞান, ধৈৰ্য আৰু শান্ত স্বভাৱৰ সুবাসে গাঁওখনক যেন পবিত্ৰ কৰি ৰাখিছিল।

সময়ৰ সোঁতে কাকোৱে এৰি নিদিয়ে। দিনবোৰ লাহে লাহে পাৰ হৈ গ'ল আৰু সেই সাধুজনো বৃদ্ধ হ'ল। এদিন তেওঁ অনুভৱ কৰিলে— জীৱনৰ দীঘল যাত্ৰাৰ অন্তিম অধ্যায় এতিয়া নিকটৱৰ্তী। এই সংবাদ গাঁওখনত বিয়পি পৰাৰ লগে লগে শিষ্যসকল আৰু গাঁৱৰ মানুহবোৰ শোকাকুল হৈ তেওঁৰ ওচৰত গোট খালে। শিষ্যসকলে বিনয়ভাৱে ক'লে—

"হে গুৰুদেৱ, আপুনি আমাৰ জীৱনৰ পথ প্ৰদৰ্শক। আপুনি যোৱাৰ আগতে আপোনাৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ নিৰ্যাসস্বৰূপ আমাক এনে এটা জ্ঞান দি যাওক, যিয়ে আমাক আজীৱন পথ দেখুৱাব।"

সাধুজনে লাহে লাহে চকু মেলিলে। সকলোৰে মুখলৈ গভীৰ দৃষ্টিৰে চাই তেওঁ শান্ত অথচ গম্ভীৰ স্বৰে ক'লে— "বোপাহঁত, মোৰ এটা কথা সদায় মনত ৰাখিবা— কেতিয়াও মেকুৰী নোপুহিবা।"

দ্বিতীয় অধ্যায়: সমাধানৰ পৰা সমস্যাৰ জন্ম

সাধুজনে অলপ সময় নীৰৱে থাকি পুনৰ ক'বলৈ ধৰিলে— ‘আচলতে মোৰ গুৰুদেৱে মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তত মোক ঠিক এইটোৱেই উপদেশ দি গৈছিল। সেই সময়ত মই এজন উদীয়মান শিষ্য আছিলোঁ। মোৰ ধ্যান-সাধনাত নিগনীয়ে বাধা দিছিল। গাঁৱৰ মানুহে ক’লে— baba এটা মেকুৰী পুহক। নিগনী কমিব কিন্তু মেকুৰীৰ গাখীৰৰ বাবে গৰু আনিবলগীয়া হ’ল, গৰুৰ বাবে ঘাঁহৰ খেতি আৰু পহৰা দিয়াৰ প্ৰয়োজন হ’ল। শেষত খেতি চাবলৈ মানুহ ৰাখোঁতে মই বিয়া পাতি সংসাৰী হৈ পৰিলোঁ।’

তৃতীয় অধ্যায়: জীৱনৰ শিক্ষা

সাধুজনে দীঘল হুমুনিয়াহ এটা পেলাই পুনৰ ক'লে— ‘বোপাহঁত, এতিয়া নিশ্চয় বুজি পাইছা যে সেই এটা মাত্ৰ সৰু মেকুৰীটোৱেই কেনেকৈ লাহে লাহে মোক সংসাৰৰ এই বিশাল মায়াজালত আৱদ্ধ কৰি পেলালে।’

• ১. দূৰদৰ্শিতাৰ অভাৱ: তাৎক্ষণিক সমাধানৰ পৰিণতি চিন্তা কৰা উচিত।
• ২. আধৰুৱা জ্ঞানৰ অহংকাৰ: জীৱন কোনো চুটি ভিডিঅ’ নহয়, ই এক গভীৰ প্ৰক্ৰিয়া।
• ৩. অতীতৰ বোজা: ভুল সিদ্ধান্তই দায়িত্বৰ বোজা বঢ়ায়।

✦ সাৰমৰ্ম ✦

কেতিয়াবা এটা সৰু "মেকুৰী"য়েই তোমাৰ গোটেই জীৱনৰ গতিপথ সম্পূৰ্ণৰূপে সলাই দিব পাৰে। গতিকে যিকোনো সিদ্ধান্ত লওঁতে সাৱধান হ’বা।

গল্পটো ভাল লাগিলে শ্বেয়াৰ কৰক:

Share on WhatsApp